رفتن به بالا
  • دوشنبه - 5 فوریه 2018 - 08:53
  • کد خبر : ۴۶۲۹
  • چاپ خبر : تا دل تان بخواهد بین اصولگرایان نامرد داریم
ضرغامی:

تا دل تان بخواهد بین اصولگرایان نامرد داریم

وقتی آقای احمدی‌نژاد هم اولین سخنرانی‌اش را در دانشگاه داشت، جریان‌های مخالف تا آخر جلسه هجمه کردند و دوربین‌های صداوسیما را شکستند و یک گوشه اصلا آتش گرفت و اگر بچه‌های حزب‌اللهی یک زنجیر دو ردیف آن جلو درست نکرده بودند آقای احمدی‌نژاد را از آن جلو می‌انداختند پایین. ” صدای اصلاحات “ روزنامه شرق […]

وقتی آقای احمدی‌نژاد هم اولین سخنرانی‌اش را در دانشگاه داشت، جریان‌های مخالف تا آخر جلسه هجمه کردند
و دوربین‌های صداوسیما را شکستند و یک گوشه اصلا آتش گرفت و اگر بچه‌های حزب‌اللهی یک زنجیر دو ردیف آن جلو درست نکرده بودند
آقای احمدی‌نژاد را از آن جلو می‌انداختند پایین.

” صدای اصلاحات “ روزنامه شرق قسمت دوم مصاحبه با عزت الله ضرغامی را منتشر کرده است.

بخهایی از این مصاحبه را می خوانید:

در سال‌های اخیر بارها‌‌وبارها دیده‌ایم که صداوسیما فضا و امکان خیلی خوبی به منتقدان برجام داده است

و برنامه‌هایی که ساخته اصلا یک‌طرفه و در راستای حمایت از برجام نبوده است؛ تا جایی که یک‌بار از وزارت ‌خارجه قرار بود

یک‌ نفر بیاید صدا‌و‌سیما صحبت کند اما این صداوسیما بود که تعیین می‌کرد باید حتما یک ‌نفر جلو این مقام وزارت‌ خارجه بنشیند

و او حق ندارد تنها صحبت کند که در نهایت با مخالفت آن مقام روبه‌رو و برنامه کنسل شد.
حالا شاید در برنامه‌ای خاص این‌طور بوده است. در یک برنامه سردبیر می‌تواند بگوید این برنامه من چالشی است

و دوطرف را می‌خواهم مطرح کنم اما بارها دیده‌ام مثلا آقای عراقچی تنها آمده‌‌اند و خوب هم صحبت کرده‌اند.

آقای ظریف بارها تنها آمده صحبت کرده است. من به ضرس قاطع به شما می‌گویم زمان من و تا الان، زمان آقای عسکری،

حجم برنامه‌هایی که در راستای تریبون‌دادن به تبیین برجام بوده، به مراتب بیش از برنامه‌های مقابل بوده است.
  البته به نظر من باید درباره این ادعا با آمار و ارقام صحبت کرد.
اشکال ندارد. مسئله آن‌قدر روشن است که من این ادعا را مطرح می‌کنم.
  ببینید در ماجرای برجام مسئله رویکرد صداوسیما مطرح است. صداوسیما با یک پرونده حاکمیتی برخورد جناحی می‌کند

برای اینکه دولت را بزند؛ رسانه ملی رسانه یک جناح یا یک طیف سیاسی نیست که این‌طور برخورد کند.
این دیگر تکرار حرف شماست. من می‌گویم این‌طور نیست و همکاری جدی با دولت بوده است. برنامه‌های انتقادی هم داشته

و سعی کرده که از خود دولت هم باشند که خودشان نرفته‌اند. اما حرفتان از یادتان نرود؛ بله، «اخبار ٢٠:٣٠»

در زمان من راه افتاد. من در حوزه خبر آسیب‌شناسی کردم و حس کردم در صداوسیما اخبار خیلی خشک خوانده می‌شود

و مطالب انتقادی خیلی زمخت جلوه داده می‌شود.
  من درباره شکل ٢٠:٣٠ ایرادی نمی‌بینم. بلکه ایرادم به محتوای آن است که معتقدم کاملا یک‌سویه و جناحی بود.
آن زمان که من بودم چنین احساسی نمی‌شد.
  ولی من می‌توانم برای شما بارها‌و‌بارها مثال بیاورم.
واقعی صحبت کنیم. انتقاداتی که از طرف دولت در آن دوره به ما می‌شد، به صورتی بود که می‌گفتم «٢٠:٣٠ که پخش می‌شود،

موبایل من نیم‌ساعت خاموش است. از یک طریق دیگر تماس بگیرید». چون می‌دانستم حمله‌ها آغاز می‌شود. این را بچه‌های سازمان می‌دانند.
  منظور شما دولت احمدی‌نژاد است یا خاتمی؟
آقای احمدی‌نژاد. قرار بود بستر ٢٠:٣٠ نرم باشد و خیلی به افراد برنخورد. من درک کرده بودم که کمی حواشی شیرین

برای جامعه خوب است، اگرچه یکی از راهبردهای رسانه ملی این است که بر متن متمرکز شود و اگر هر روز برود

در حاشیه اصلا تکلیف کشور مشخص نیست. یادم هست آقای دکتر رحمانی،

معاون سیاسی وقت، روی این طرح کار کرد و آورد. من شبکه دو را انتخاب کردم و به آقای پورحسین، رئیس شبکه،

گفتم بپذیر که در این ساعت این وقت به این برنامه سیاسی داده شود. او هم پذیرفت و معروف شد به ٢٠:٣٠ شبکه دو.

یکی از کسانی که خیلی از این برنامه استقبال کرد آقای خاتمی بود. به شما بگویم که من با سه رئیس‌جمهوری کار کردم.

با آقای خاتمی کمترین مسئله را در صداوسیما داشتم. حتی یک‌بار که آقای خاتمی رفته بود دانشگاه تهران و دانشجوها علیه او شعار داده بودند.
 سال آخر ریاست جمهوری ایشان بود.
بله ایشان عصبانی شد و گفت می‌گویم شما را از جلسه بیرون کنند. این جزء خوراک ٢٠:٣٠ بود.

کمااینکه وقتی آقای احمدی‌نژاد هم اولین سخنرانی‌اش را در دانشگاه داشت، جریان‌های مخالف تا آخر جلسه هجمه کردند

و دوربین‌های صداوسیما را شکستند و یک گوشه اصلا آتش گرفت و اگر بچه‌های حزب‌اللهی یک زنجیر دو ردیف آن جلو درست نکرده بودند

آقای احمدی‌نژاد را از آن جلو می‌انداختند پایین. از چند جای رسمی به ما گفتند که اصلا این جلسه قابل‌پخش نیست

چون آقای احمدی‌نژاد رئیس‌جمهور است. من گفتم  چهار دقیقه از آن دربیاورید و همه دعواها را نشان دهید؛ عین کاری که با آقای خاتمی کردید.
  دقیقا به همان جایی می‌رسیم که بحث اختلاف من و شما درباره رویکرد صداوسیماست.

در فیلم دانشگاه تهران این آقای خاتمی بود که قرار بود تخریب شود و در فیلم آقای احمدی‌نژاد، دانشجویان مخالف ایشان.
این دیگر قضاوت شماست.
  نه من درباره تصویری صحبت می‌کنم که ٢٠:٣٠ ارائه کرد. به قول شما ما رسانه‌ای‌ها کارمان را بلدیم

و می‌دانیم چطور ماجرا را بیان کنیم چون فقط تصویر خام نیست؛ چینش و تدوین هم هست و یک آقای نجف‌زاده هم هست که کنارش تحلیل می‌دهد.
ببینید همین قضاوت‌هاست که نمی‌گذارد ما یک‌ذره جلو برویم. آقای خاتمی خودش حی‌و‌حاضر.

ما آن برنامه را که ساختیم فردایش رفتیم در دولت. به من گفتند شاید آقای خاتمی دلخور باشد اما آقای خاتمی هیچ موضعی نگرفت

و خیلی عادی برخورد کرد و من واقعا خوشحال شدم که آقای خاتمی درک کرده که ٢٠:٣٠ برای این قرائت‌های غیررسمی است. عین این قصه هم برای احمدی‌نژاد پیش آمد

و خیلی‌ها به من گفتند که پخش نکن. اگر من سؤال می‌کردم؛ خیلی از اتفاقات رخ‌داده ولی من سؤال نکردم. به همین علت

به اجتهاد رسانه‌ای معتقدم و بر‌این‌اساس عمل کردم. اگر قرار بود از دفتر آقای احمدی‌نژاد سؤال کنم که می‌خواهم این جلسه سخنرانی را پخش کنم، همه مخالف بودند.
  بحث من این است که صرفا انتشار بی‌طرفانه یک فیلم نبود. آن قرائت و قضاوتی که آقای نجف‌زاده از ماجرا داشت، مسئله است.

کاش فقط پخش یک فیلم بود.
سؤال‌های خوبی است. به من انگیزه می‌دهید که یک‌سری حرف‌های خوب به شما بگویم. من الان اصلا یادم نیست که نجف‌زاده

در آن دو مورد صحبت کرده یا نه؛ اگر بوده شما یادتان است. چرا من یادم نیست و از هرکسی سؤال کنید، یادش نیست چون آن‌قدر آن تصاویر پیام

و نشانه‌شناسی داشت که کسی اصلا حرف نجف‌زاده را یادش نیست. من نیت خودم را می‌گویم. و

اقعا نسبت به دولت و آقای خاتمی قصدم کاملا خدمت و کمک بود.
  پس چرا نیت شما عملی نشد؟
عملی شد. من می‌خواهم دوره ایشان را با دوره آقای احمدی‌نژاد مقایسه کنم. ما سه سال نخست خیلی با آقای احمدی‌نژاد

درگیری داشتیم. به آرشیو‌های خودتان مراجعه کنید. ببینید چه چیزهایی است که فراموش می‌شود و بعد ضرغامی متهم می‌شود

به سرویس‌دادن ویژه به احمدی‌نژاد. روزنامه اعتماد ملی عکس من و ‌آقای احمدی‌نژاد را منتشر کرده بود.

من گفته بودم وقتی گوشت کیلویی شش هزار تومان است، نمی‌توانیم بگوییم چهار هزار تومان است که آقای احمدی‌نژاد

می‌گفت بیایید محل ما، بخرید چهار هزار تومان. یادم است عکس من و احمدی‌نژاد را کنار هم می‌گذاشتند و

دعوای ما را بزرگ می‌کردند. آقای احمدی‌نژاد به رهبری شکایت کرد و نهایتا رهبری دستور دادند که دفتر ایشان مسئله را حل کند.

دولت یک گزارش مفصل و قطور از گزارش‌هایی که صداوسیما به نظر آنها علیه دولت تهیه کرده بود، ارائه کرد. ما هم پاسخ‌هایی داشتیم.

یک شب جلسه گذاشتند. از دولت آقای الهام و کلهر آمدند و بنده هم رفتم و شروع کردیم به صحبت. جلسه تا نیمه شب طول کشید و

بعد از آن دفتر رهبری جمع‌بندی و ابلاغ کرد و گفت ۵٠ درصد حق با ضرغامی و ۵٠ درصد حق با احمدی‌نژاد است. باید بین دولت احمدی‌نژاد

با خود او هم تفاوت قائل شویم. خیلی از افرادی که الان زاویه‌های تندی با او دارند، از وزرایش هستند. خیلی از موفقیت‌های دولت احمدی‌نژاد

به وزرای او هم بازمی‌گردد. آقای فتاح وزیر نیروی احمدی‌نژاد بود و الان رئیس کمیته امداد است. من منتقد آقای احمدی‌نژاد بودم

در همان سال‌ها. حرف‌های من هست اما آقای احمدی‌نژاد کارهای زیادی کرد. طرح‌های زیادی داشت. طبیعی بود که اینها را صداوسیما

نشان می‌داد. بعد از اینکه رهبری آقای احمدی‌نژاد را از ورود به ریاست‌جمهوری نهی کرد، ایشان نامه‌ای نوشت و پذیرفت.

من بعد از آن با ایشان تماس گرفتم و بابت آن نامه تشکر کردم. البته بعدا ایشان خلاف این نامه حرکت کرد،

من از آقای احمدی‌نژاد خیلی گلایه دارم. احمدی‌نژاد قبل و بعد از ٩۶ خیلی متفاوت است.

دور دوم سه سال اول خوب بود، یک سال آخر دوباره شد مثل دور اول. چرا؟ چون من ضرغامی تشخیص دادم

که این یک سال آخر رفتار آقای احمدی‌نژاد، شکل خاصی است. نه به خاطر آقای مشایی. آنها یک‌طور نماد شدند

و برخی شروع به مخالفت کردند که جای خود دارد اما رفتار خود آقای احمدی‌نژاد و سفرهای استانی‌اش حالت خاصی پیدا کرد.

همه آنها به گونه‌ای مدیریت شد.
  البته خب کل جریان اصولگرایی داشت با آقای احمدی‌نژاد زاویه پیدا می‌کرد؛ طبیعی بود که صداوسیما هم همسو با این جریان عمل کرد.
اصلا من اصولگرا نیستم. اصلا ربطی به اصولگرایان ندارد. اشکال بزرگ ما این است که یک پوست خربزه

از ابتدا زیر پای ما انداخته‌‌اند که موضع می‌خواهی بگیری؛ یا اصلاح‌طلبی یا اصولگرا. من تقسیم‌بندی‌های خودم را دارم. من در سیاست آدم‌ها

را به مرد و نامرد تقسیم کردم. تا دلتان بخواهد در اصولگرایان آدم نامرد داریم. یک تقسیم‌بندی من پرکاری و کم‌کاری است.

برخی سیاست‌مداران پرکارند برخی کم‌کار. پس

ت را می‌گیرند اما همه تفریحات و استخر و خواب و دفتر و.. سر جایش است. یعنی اقتضائاتشان سر جایش است.

اما بازگردیم سر بحث قبلی؛ من درباره آقای روحانی بگویم که عدالت رسانه‌ای درباره ایشان به درجه اعلا بود. در مناظره‌ها و

زمان‌بندی تبلیغات و… من رفتار آقای روحانی را می‌بینم؛ می‌گویم ای کاش آقای روحانی کمی خصلت‌های خوب

دیگران را هم می‌گرفت. آقای احمدی‌نژاد مردمی و ساده‌بودنش خیلی از مشکلات را حل می‌کرد. ما هر لحظه می‌خواستیم

می‌توانستیم احمدی‌نژاد را ببینیم اما در مدتی که مسئول بودم، یک بار نتوانستم آقای روحانی را ببینم

. یک بار نتوانستم تلفنی با ایشان صحبت کنم. فکر کردم فقط من هستم، دیدم بقیه هم این‌طور هستند. اصلا دسترسی

به آقای روحانی نیست. اخیرا آقای ناطق گفته من شش صبح بیدار می‌شوم، ورزش می‌کنم و.. چه خوب بود آقای روحانی

به جای اینکه ساعت ٩ بیاید، دو ساعت زودتر بیاید و مشکل وزرایش را حل کند که‌ آنها معطل نشوند. یادم است

یک سفر آمریکا همراه آقای احمدی‌نژاد بودم. در هواپیما کنار آقای احمدی‌نژاد راحت گعده داشتیم، می‌گفتیم و می‌خندیدیم.

یک جایی در مسیر، آقای احمدی‌نژاد کنار من نشسته بود؛ خسته بود؛ گفت آقای ضرغامی نمی‌خوابی؟ با اینکه یک جایی د

ر هواپیما مخصوص رئیس‌جمهور است. یک پتو از زیر پای من و خودش کشید و رفت زیر صندلی گرفت خوابید. اصلا پای من روی سرش بود.

من مدام باید پایم را جمع می‌کردم که صورت ایشان را له نکنم. راحت خوابید. من مصلحت نمی‌بینم برخی کنتراست‌های رفتاری آقای روحانی را بگویم

. خوب نیست؛ شاید زمانی بگویم. ایشان عمدتا متفاوت شد؛ بعد از ریاست‌جمهوری متفاوت‌تر از گذشته شدند حتی با نزدیک‌ترین افراد.
  شما با ارائه گزارش صدروزه ایشان مخالفت کردید.
نه! نحوه ارائه از طرف خودشان دچار مشکل شد.
  چرا؟ مگر رسانه شما ملی نیست؟ آیا رئیس‌جمهور ملی منتخب حق نداشت گزارش صدروزه بدهد؟
خوب شد شما این را گفتید و من متوجه شدم برخی همکاران ما جواب این سؤال ساده را نمی‌دانند.

آقای روحانی می‌خواست گزارش صد‌روزه اول خود را بدهد. من برای اثبات حسن‌نیت به آقای روحانی گفتم

من باید بگویم کدام مجری با شما گفت‌وگو کند؛ اما اگر حس کنم شما یا هرکس دیگری روی مجری خاصی

حساس هستید، من به شما چند نفر را معرفی می‌کنم؛ اما یک کار دیگر هم می‌توانیم انجام دهیم.

مجری را شما انتخاب کنید؛ اما جایی این را نگویید؛ چون نه برای شما خوب است و نه ما.
  چرا برای شما مهم بود که مجری را شما انتخاب کنید؟
چون وظیفه صداوسیماست. بعدا هم رفت شورای نظارت و اعلام رسمی شد؛ مثلا من می‌توانم بگویم

شما نیایید با من گفت‌وگو کنید، خانم آرتا بیاید؟ نمی‌توانم بگویم. این وظیفه روزنامه «شرق» است که ببیند کدام خبرنگار باید با من مصاحبه کند.

  من درباره حجاب در صداوسیما هم می‌خواهم از شما سؤال کنم. این خیلی در بین مردم جا

افتاده که می‌گویند صداوسیما در زمان‌های خاص مانند انتخابات تصاویر خانم‌هایی را که حجاب کامل ندارند کاملا پخش می‌کند،

اما در زمان‌های دیگر نه. ماجرا چیست؟
مسئله خیلی ساده است؛ ماجرایی در کار نیست. زمانی که صداوسیما برنامه‌سازی می‌کند،

چون باید الگو معرفی کند و الگوهای صداوسیما برای نسل‌های جدید است، باید حجاب متعارفی را معرفی کند

تا الگو شود. دستگاه‌های نظارتی حتی به همین حجاب هم ایراد می‌گیرند که آن‌طور که شایسته است در برنامه‌ها و

نمایش‌ها رعایت نمی‌شود، اما در مقام نشان‌دادن واقعیت رأی‌دادن مردم و راهپیمایی که بستر کار حضور انبوه مردم است

حساسیت کمتری به خرج داده می‌شود.
  بحث همین است که آیا این مردم فقط زمان انتخابات مردم هستند؟ در سایر گزارش‌های تلویزیونی شما این مردم با

حجاب کامل دیده می‌شوند و فقط در زمان‌های خاصی افرادی با حجاب‌های متفاوت نشان داده می‌شوند، در ضمن حالا به نظرتان الگویی که داده‌اید مؤثر بوده؟
حتما مؤثر بوده. باید نگاه کنیم اگر نباشد چه اتفاقی می‌افتد. رسانه ملی وظیفه دارد. سیمای جمهوری اسلامی باید سیمای الگو معرفی کند.
  آیا سیمای ملی نباید بازتاب‌دهنده سبک‌های زندگی همه ملت باشد؟ بازتاب‌دهنده واقعیات جامعه باشد؟
بله لازم است. یک جایی باید الگو ارائه بدهید.
  اینکه صداوسیما وظیفه دارد الگو معرفی کند را کجا گفته‌‌اند، در اساسنامه سازمان است؟
بله. در اساسنامه و مرامنامه سازمان همه این ضوابط وجود دارد. این‌قدر از این چیزها دارد. زیادی دارد.

همه‌جا هم دارند. شبکه رسمی تلویزیون ترکیه هم به‌وضوح ضوابط نظارتی‌اش متفاوت از باقی شبکه‌های ترکیه است.

ببینید من تصاویر زیادی دارم از همان خانم‌هایی که در گوشه تظاهرات بوده‌‌اند یا رفته‌‌اند رأی بدهند که پخش نشده است؛

یعنی خیلی از تلرانس خارج بوده است! اصلا خیلی‌وقت‌ها دوربین وقتی سراغ کسی می‌رفت، خود آن خانم روسری‌اش را درست می‌کرد.
  چون می‌داند که صداوسیما او را نشان نمی‌دهد.
نه همه آن این نیست. در مصاحبه‌های مردمی تلرانس ما از برنامه‌های رسمی بازتر است.
  و زمان انتخابات این تلرانس بازتر می‌شود.
سر صندوق‌ها یا مراسم عمومی، مردم اگر بیشتر دیده می‌شوند با این تحلیل است که ما بگوییم

در این بستری که همه می‌آیند رأی می‌دهند پشتوانه نظام و انقلاب هستند. اگر مقداری فضا بازتر است توجیه دارد که این جمعیت با این مشخصات آمده‌اند که رأی بدهند.
  صداوسیما متوجه نیست که مردم از این رفتارش دلخورند و فکر می‌کنند که از آنها استفاده ابزاری می‌شود؟
صراحتا موضعم را گفتم و اصلا فکر نمی‌کنم که استفاده ابزاری است. یک موقع است با یک فرد صحبت می‌کنیم.

بدحجاب هم نشان می‌دهیم، اما در یک قاب بسته سعی می‌کنیم چارچوب‌ها را رعایت کنیم، اما وقتی یک جمعیت زیادی می‌آید

و آن جمع از نظر تصویری اولویت دارد، اگر کسی بدحجابی دارد نشان می‌دهیم. فاصله‌اش آن‌قدر نیست.

انتخاب

اخبار مرتبط


ارسال دیدگاه


تبلیغات